نویسنده: رضا خزائیان مقدم

گفتم چه می بینی؟

گفت: سایه ای از هر آنچه که تو در دل بینی.

گفتم من جز تصویری ذهنی از هر آنچه گویند نمی بینم.

گفت: دیدگان را چه سود است، وقتی زیبایی فقط در عالم ذهن پیداست.

گفتم ذهن از شنیده هاست که شکل می گیرد و من شنیده ام: " شنیدن نیست به مانند دیدن".

گفت: آری چنین است،  اما تو سعی بر این دار که بر ندیدن عادت کنی، زیرا من دیده ام آنهایی که می بینند و نمی شنوند. _ زندگی از آن توست، تو که موسیقی ای جان سوز می شنوی و رنگ تصویری جان گداز بر آن می زنی. تو که در ظلمت دیدگانت جز نوری که سوسو کنان بر دلت    می تابد نمی بینی. ای کاش می دیدم، می دیدم هر آنچه که تو می بینی. ای کاش می شنیدم،  می شنیدم آن صدایی که تو با آن قامت بر افراشته ای و این این چنین می پنداری.

گفتم اکنون می بینم، این تو هستی و آن دیوار و دیگری... .

گفت: بلی، درست می بینی. خواب چند ساله ی چشمانت با بیداری چشمان من بر صورتت ممکن شده است. پس ببین و زیبایی را بر من بگو.

چرا دیگر صدایت را نمی شنوم؟ کجا رفتی؟ _ گفتم، گفتم این را که هر جا بر شما خوابگاه شود سازه ای از دروازه ای بی درب می زنید بر گوش.

 شما چه فکر می کنید؟ آری، شما که می خوانی و می بینی. آیا تو که می بینی، می شنوی؟ می شنوی آن صداهایی که تو را می خوانند؟ صداهایی که می گویند ببینید، ببینید و تامل کنید در آنچه دیده اید. این ها از برای رهنمودی بیش نیست. پس به آنچه می ببیند و فکر می کنید، بیاندیشید.